Ένας από τους ανθρώπους που συνέβαλλαν στην προσπάθεια του 19χρονου Κουρός να μπει στο σχολείο και συγκεκριμένα στο Πρότυπο Λύκειο Μυτιλήνης, είναι και ο συντονιστής εκπαίδευσης προσφύγων ΚΥΤ Λέσβου, Διονύσης Παύλου, ο οποίος βρίσκεται σε αυτή τη θέση από το 2016. Mάλιστα πριν ξεκινήσει η τυπική εκπαίδευση για τα προσφυγόπουλα στο ΚΥΤ Μόριας, είχε επισημάνει ότι η Μόρια αποτελούσε μαύρη τρύπα για την εκπαίδευση των παιδιών και των εφήβων, όταν στα υπόλοιπα ΚΥΤ στην Ελλάδα είχε ξεκινήσει, «κάτι που αποδείχτηκε με δραματικό τρόπο με το  κάψιμο της Μόριας».

Καλεσμένος στο ρ/σ του «Ν» στους 99 στα fm και την εκπομπή «Ανθέων 99», ο κ. Παύλου εξήγησε ότι φέτος για πρώτη φορά ξεκίνησε στη Λέσβο η εκπαίδευση παιδιών προσφύγων που ζουν στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης και γράφτηκαν συνολικά 150 παιδιά. Ωστόσο στα Γενικά Λύκεια δεν υπάρχουν τάξεις υποδοχής, όπως στο 1^ο και 2^ο Επαγγελματικά Λύκεια Μυτιλήνης. Για τον λόγο αυτό και επειδή τα ΓΕΛ της Μυτιλήνης ήταν επιφυλακτικά ως προς την ελληνομάθειά του, ενώ είχε ολοκληρώσει στη χώρα του το Ιράν, την Α Λυκείου, ο Κουρός γράφτηκε στο 2^ο ΕΠΑΛ Μυτιλήνης στην Α τάξη. 

Στη συνέχεια, με τη βοήθεια της τότε διευθύντριας του Πρότυπου Λυκείου Μυτιλήνης, Γιούλης Σκαλοχωρίτου, ο Κουρός έκανε αίτηση για να εγγραφεί στο συγκεκριμένο σχολείο, και έτσι έδωσε εξετάσεις όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά από τα άλλα Λύκεια για να περάσουν στο Πρότυπο, και τα κατάφερε.

Ας σημειωθεί ότι μαζί με τον Κουρός πέρασε και η Ανίς από το Αφγανιστάν, η οποία είχε παρακολουθήσει σχολικά μαθήματα μόνο τρεις χρονιές στο Ιράν και δεν είχε μπει σε σχολική τάξη. Η Ανίς μετεγκαταστάθηκε τον περασμένο Μάιο με την οικογένειά της στη Γερμανία και γράφτηκε στο ελληνικό σχολείο της ομογένειας στο Ανόβερο όπου αποφοίτησε με εξετάσεις! «Κι αυτό είναι ακόμα ένα δείγμα του ότι υπάρχει λόγος ακόμα και για λίγους μήνες αν μείνουν τα παιδιά εδώ, να μπουν στην εκπαίδευση» λέει ο κ. Παύλου. Από τις επιτυχίες μαθητών προσφύγων στη Λέσβο, δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε αυτή του Μοχάμεντ Αλχασάν που φοίτησε στο Εσπερινό ΕΠΑΛ Μυτιλήνης, που δεν είχε τάξη υποδοχής, έμαθε ελληνικά, δούλευε παράλληλα με το σχολείο και έλαβε στη συνέχεια υποτροφία από το αμερικανικό κολέγιο για να σπουδάσει βιοϊατρικές επιστήμες.

«Υπήρξαν στιγμές που τα παιδιά ήθελαν να εγκαταλείψουν το σχολείο, ειδικά όταν μετακινήθηκαν από τον δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ, που έκλεισε, στον προσωρινό καταυλισμό του Καρά Τεπέ (Μαυροβούνι). Γιατί δεν υπήρχε καλή σύνδεση ίντερνετ, δεν μπορούσαν να μεταφέρονται στο σχολείο ή ήθελαν ειδική άδεια για να βγουν έξω μετά τις 8 το βράδυ. Ή όταν ελάμβαναν απορριπτικές αποφάσεις στο άσυλο. Το υποστηρικτικό πλαίσιο, οι καθηγητές και οι μαθητές του σχολείου και οι γονείς τους ήταν σύμμαχοι και διαμόρφωσαν ένα πλαίσιο ώστε να νιώσουν οικεία και να προχωρήσουν» εξηγεί ο κ. Παύλου και μας δείχνει τους «Μονολόγους Καραντίνας», έκδοση του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, όπου έγραψαν εκεί ο Κουρός και η Ανίς...

To σχολείο του επίσης, το Πρότυπο Λύκειο Μυτιλήνης ήταν αυτό που συνέβαλε τα μέγιστα, ώστε μετά τις απορριπτικές αποφάσεις ασύλου, να παρέμβουν στα υπουργεία Παιδείας και Μετανάστευσης, ώστε να έχει τα χαρτιά του ο Κουρός και να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε ΟΛΗ τη συνέντευξη: