Με αφορμή τις ιστορίες προσφύγων του 1922 και τις ποικίλες εκδηλώσεις που ετοιμάζει ο Σύλλογος Μικρασιατών Σκάλας Λουτρών «Το Δελφίνι», ο πρόεδρος του Συλλόγου, Δημήτρης Παπαχρυσός μίλησε στο ρ/σ του «Ν» στους 99 στα fm για τα 100 χρόνια από τη μικρασιατική καταστροφή και αποκάλυψε την… ντροπιαστική αδιαφορία από πλευράς του Δήμου Μυτιλήνης.

Συγκεκριμένα από το 2006 έχει να χρηματοδοτηθεί ο Σύλλογος, κι ενώ επανειλημμένα απευθύνεται στον Δήμο, ειδικά φέτος που είναι τα 100 χρόνια της επετείου και «όλοι οι Δήμοι ανά την Ελλάδα έχουν συστήσει ακόμα και Νομικά πρόσωπα για τις εκδηλώσεις μνήμης», η απάντηση είναι μηδενική. Καμία βοήθεια και καμία απάντηση. Πλήρης αδιαφορία για τον Σύλλογο που κάνει κάθε χρόνο εκδηλώσεις και διατηρεί το Μουσείο Προσφυγικής Μνήμης στη Σκάλα Λουτρών, κόσμημα της ιστορίας με σπάνια ντοκουμέντα, χάρτες και συγκινητικά εκθέματα. Η μόνη βοήθεια που λαμβάνει ο Σύλλογος είναι από την αντιπεριφέρεια Πολιτισμού και την Αναστασία Αντωνέλλη, την οποία ο κ. Παπαχρυσός ευχαρίστησε δημόσια.

Ο πρόεδρος του Συλλόγου είναι πρόσφυγας δεύτερης γενιάς, με τον πατέρα του να φεύγει με βάρκα 5,5 ετών σε μια βάρκα από τα Αλάτσατα της Μ. Ασίας στον διωγμό του 1914, να φτάνει στη Χίο και να καταλήγει αρκετά χρόνια μετά στη Λέσβο. Έπειτα από διωγμούς, κακουχίες και μία όχι καλή υποδοχή από τους ντόπιους και το κράτος των προσφύγων εκείνης της εποχής, καθώς έμεναν σε σκηνές και ντάμια για χρόνια, δημιουργήθηκε το 1931 ο προσφυγικός συνοικισμός στη Σκάλα Λουτρών με 25 κατοικίες των 45 τμ και δύο δωματίων σε ένα οικόπεδο 500 τμ. «Ήταν τόσο φτωχοί οι άνθρωποι τότε που οι κατοικίες αυτές ήταν για εκείνους μικρές βιλίτσες» μας λέει.

Ήταν τόσο έντονο το ρεύμα των προσφύγων που κατά την απογραφή του 1928 κατείχαν το 45% του πληθυσμού, φυσικά επηρεάζοντας πολιτισμικά στη συνέχεια, αλλά και με την εργατικότητά τους την ανάπτυξη όλου του νησιού.

Αξίζει να παρακολουθήσετε ΟΛΗ τη συνέντευξη: