Το εργοστάσιο του «Καλαμάρη» στην Επάνω Σκάλα, ο εμβληματικός αυτός εργοστασιακός χώρος στην έξοδο της Μυτιλήνης, κλειστός και εγκαταλειμμένος στο μεγαλύτερο του μέρος εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, «ξαναζεί» και σύντομα αν όλα πάνε καλά θα μετατραπεί σε ένα μοναδικό προορισμό και ταυτόχρονα μοχλό ανάπτυξης όχι μόνο της βόρειας πόλης αλλά και ολόκληρου του νησιού.

Ξενοδοχειακές μονάδες πέντε αστέρων, συνεδριακές αίθουσες, χώροι πολιτισμού, ψυχαγωγίας και εμπορίου περιλαμβάνονται στο μεγαλεπήβολο σχέδιο που έχει αρχίσει να ξετυλίγεται. Έργο που θα αλλάξει την εικόνα της περιοχής αλλά και γενικότερα θα αποτελέσει μια υποδειγματική παρέμβαση σε ένα ευαίσθητο ιστορικά και κοινωνικά τμήμα της πόλης.

Ήδη έχει ξεκινήσει για τα καλά το έργο του καθαρισμού της τεράστιας οικοπεδικής έκτασης και των υπολογιζόμενων σε 14 στρέμματα επιφανειών στεγασμένων χώρων. Τόνοι μπάζων και τεράστιοι όγκου σκουπιδιών  απομακρύνονται ενώ τα κτίσματα επανέρχονται με τη δουλειά συνεργείων 50 περίπου ατόμων στην αρχική τους μορφή με την απομάκρυνση προσκτισμάτων άνευ αξίας. Τα οποία κατά καιρούς από διάφορους χρήστες είχαν κατασκευαστεί προκειμένου να απομονώνουν και να ασφαλίσουν τμήματα από το υπόλοιπο εργοστάσιο που σταδιακά εγκαταλείπονταν. Την ίδια ώρα κάποιοι χώροι επισκευάζονται προκειμένου να στεγάσουν τα γραφεία του εργοταξίου και φυσικά τη μεγάλη ομάδα μηχανικών κάθε λογής που θα εργασθούν για την έκδοση των τελικών αδειών, την παρακολούθηση και την υλοποίηση του έργου. Αξίζει να αναφερθεί εδώ ότι επώνυμοι γνωστοί αρχιτέκτονες και άλλοι ειδικοί υπογράφουν τις μελέτες του παραθαλάσσιου τμήματος που περιλαμβάνει την αξιοποίηση ακόμα και του τεράστιου σιλό και τη μετατροπή του σε ξενοδοχειακή μονάδα.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο επενδυτής φέρεται να επενδύει στο έργο αυτό ένα μεγάλο χρηματικό ποσό που διαθέτει, ενώ ευνόητο είναι να αναζητηθούν και ευρωπαϊκά προγράμματα προς ένταξη.

Ιδιαίτερη σημασία δίνεται πέραν της αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας και στον μηχανολογικό εξοπλισμό από τις διάφορες χρήσης του συγκροτήματος οι οποίες συγκροτούν το υλικό που σχεδιάζεται να παραμείνει διάσπαρτο παντού, σε  μια σημαντική έκθεση βιομηχανικής αρχαιολογίας.

Ιστορία 140 χρόνων

Το βιομηχανικό συγκρότημα άρχισε να λειτουργεί και σταδιακά να αναπτύσσεται από το 1880 περίπου συμβάλλοντας στη ραγδαία οικονομική ανάπτυξη του νησιού.

Θεωρείται μοναδικό γιατί συνδύαζε στο ίδιο συγκρότημα επεξεργασία αλεύρων και μακαρονοποιία με επεξεργασία βάμβακας και νημάτων ως κύριες χρήσεις. Ο Κυλινδρόμυλος και το Νηματουργείο είναι τα βασικά κτήρια, που εκτελούνταν η κάθε μια από τις διαδικασίες και αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα εξελιγμένης βιομηχανικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα. Ακόμη, για δευτερεύουσες εμπορικές χρήσεις ήταν το Ελαιοτριβείο και το Ξυλουργείο. Σταμάτησε να λειτουργεί οριστικά το 1990 και το 1993 χαρακτηρίστηκε με ΦΕΚ ως διατηρητέο μνημείο.