Την ίδια ώρα που δίνει μάχη για τη ζωή του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου Μυτιλήνης ξετυλίγεται το κουβάρι της τραγικότητας που ζούσε κάθε μέρα ο 53χρονος Ηλίας.

Απλήρωτος επί πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα από την Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Λέσβου όπου εργαζόταν αναγκάστηκε να αποχωρήσει ελπίζοντας σε ένα μεροκάματο που θα του επέτρεπε να ζήσει ο ίδιος και η οικογένεια του.

Τα όσα είχε λαμβάνειν από την ΕΑΣΛ δεν ήρθαν ποτέ (όπως και για όλους τους εργαζομένους στην άλλοτε κραταιά πολιτικά και οικονομικά Ένωση). Ανεξάρτητα από αποφάσεις δικαστηρίων οι άνθρωποι που δούλευαν στην Ένωση παραμένουν απλήρωτοι ανεβαίνοντας ο καθένας τους τον άγνωστο δικό του Γολγοθά.
Ο Ηλίας στράφηκε στην ελεύθερη αγορά και κάποια στιγμή και στα δίμηνα και τρίμηνα προγράμματα απασχόλησης. Πότε έπαιρνε παράταση ζωής μέσω δίμηνης εργασίας και πότε όχι.

Πρόσφατα υπέβαλλε χαρτιά για να προσληφθεί ως τριμινίτης εργαζόμενος στην Πολιτική Προστασία στα πλαίσια της αντιμετώπισης των επιπτώσεων του κορονοϊού.

Ανεβοκατέβαινε τα γραφεία του Δήμου Μυτιλήνης, έπαιρνε υποσχέσεις αλλά τα ονόματα των 23 προσληφθέντων που ανακοινώθηκαν δεν περιλάμβαναν το δικό του. Έτσι λέει όριζε ο νόμος! Ποιος νόμος;

Τη νύχτα της Κυριακής προς Δευτέρα αβοήθητος και απελπισμένος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει.Δεν άντεχε άλλο να παρακαλά για ένα κομμάτι ψωμί.