Φέτος, κανείς μας δε θέλει ακριβώς να κοιτάξει πίσω. Στη συλλογική συνείδηση, το 2020 ήταν μία δύσκολη κι απαιτητική χρονιά, που έχει αφήσει τραύμα. Με τα σινεμά κλειστά, τις περισσότερες παραγωγές σε pause και τόσους ανθρώπους του χώρου σε αβεβαιότητα, είναι πολύ δύσκολο να παραμείνεις αισιόδοξος, αναφέρει το flix.gr.

Και τονίζει: «Ομως αποφασίσαμε να αντισταθούμε. Γιατί το ελληνικό σινεμά συνέχισε μέσα κι από αυτές τις συνθήκες να προσφέρει το δικό του βλέμμα. Κάποιες ταινίες κυκλοφόρησαν, κάποιες συνάντησαν το κοινό τους on line, άλλες διαγωνίστηκαν σε φεστιβάλ, πολλές γνώρισαν επιτυχία.

Ακόμα κι αν ο κινηματογραφικός προτζέκτορας παραμένει ακόμα κλειστός, το Flix ρίχνει τον δικό του προβολέα σε σκηνοθέτες, πρωταγωνιστές, συντελεστές του ελληνικού σινεμά που είχαν την μικρή ή την μεγάλη τους στιγμή μέσα στο 2020. Με την ευχή ότι, πολύ σύντομα, θα συναντηθούμε όλοι μαζί σε μια σκοτεινή αίθουσα και θα (ξανα)δούμε τις ταινίες τους, όπως τους αξίζει: σε μεγάλη οθόνη, με μεγάλη συγκίνηση».

Διεθνής και πολυβραβευμένος, ο συντοπίτης μας Ευθύμης Kosemund Σανίδης («Odette», «II») έχει διακριθεί εγχώρια (Φεστιβάλ Δράμας, Νύχτες Πρεμιέρας), αλλά και συμμετάσχει στα μεγαλύτερα διεθνή Φεστιβάλ. Το «Astrometal» (2017, 15') έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στους Ορίζοντες του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Και το 2020 ξεκίνησε με μια μεγάλη επιτυχία: η τελευταία ταινία του, το «Ολες οι Φωτιές η Φωτιά», που συμμετείχε στο Διαγωνιστικό Τμήμα των Ταινιών Μικρού Μήκους του 72ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο, τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο περίοπτο Φεστιβάλ του Κλερμόν-Φεράν.

Στο πλαίσιο αυτό απαντά στο flix.gr:

Η καλύτερη στιγμή του 2020 για μένα ήταν: Ο ελεύθερος χρόνος που η πρώτη καραντίνα επέβαλε ως από μηχανής Θεός.

Η χειρότερη στιγμή του 2020: Η υπενθύμιση της ανισότητας σε μία ακόμα κρίση.

Τι μου έλειψε περισσότερο μέσα στην καραντίνα: Η Μυτιλήνη, ο πατέρας μου, η μαμά μου, η αδερφή μου, τα δεύτερα γενέθλια του ανιψιού μου, τα μακρινά ταξίδια εντός και εκτός κινηματογραφικής αίθουσας.

Γιατί το σινεμά δε θα είναι ίδιο μετά το 2020: Το σινεμά είναι είδος προς εξαφάνιση, ή τουλάχιστον ένα κομμάτι του, αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο ίσως. Η πανδημία έκανε πιο εμφανή αυτόν τον αργό θάνατο που δεν αφορά μόνο το σινεμά, αλλά ένα ολόκληρο σύμπαν, μία κουλτούρα. Το σινεμά ως περιεχόμενο κερδίζει συνεχώς έδαφος έναντι του σινεμά ως εμπειρία (και θαύμα).